Tworząc wykres w Excelu można dodać do niego linię trendu. Linia trendu pozwala na oszacowanie przyszłych wartości, które mogą zostać osiągnięte przez dane zjawisko. Może nie jest to dobre przybliżenie, ale jest to zawsze jakiś punkt odniesienia.

Dodatkowo na wykresie można pokazać wzór za pomocą, którego została wyznaczona linia trendu. Mając ten wzór możemy już samodzielnie wyznaczać wartości w przyszłości. Pewnym problemem jest fakt, że aby wyznaczyć wzór, należało zrobić wykres. Dodatkowo każdorazowa zmiana danych powoduje zmianę tego wzoru, co wiąże się ze zmianą formuły i ponownym jej wprowadzeniem.

Zastanawiam się ile razy w trakcie pracy miałeś okazję stworzyć formułę, która była bardzo skomplikowana i długa. W takim przypadku dobrym pomysłem było by dodawanie komentarzy w formułach. Wiele osób na pewno zastanowi się czy coś takiego jest w ogóle możliwe. Zastanawiam się ile osób na to pytani odpowie, że jest to nie wykonalne.

Ostatnio pracując z Excelem spotkałem się z problemem numeru tygodnia. Mając podaną datę chciałem uzyskać numer tygodnia kalendarzowego w roku, w który ta data wypada. Na początku zignorowałem lekko ten problem, bo przecież jest funkcja wbudowana, która robi dokładnie to co chcę osiągnąć. Czy jednak jest to samo?

Tworząc kod w Visual Basicu niejednokrotnie wykorzystywane są operacje polegające na zmianie numerów wierszy i kolumn. W przypadku wierszy nie jest to problemem ponieważ odwołania do nich są w postaci numerycznej. Inaczej ma się sprawa kolumn. Owszem, tu również można odwoływać się za pomocą postaci numerycznej, ale czasami jest to niemożliwe, bądź też niewygodne.

Druga część słownika. Tym razem wersja angielsko-polska.

Jedną z wielu trudności pojawiających się w trakcie pracy z Excelem jest zmiana języka Excela na którym pracuje się. Najczęściej wynika ona z zasad panujących w danej firmie i nie ma się na nią wpływu. Zmiana ta jest bardzo kłopotliwa w pierwszych dniach pracy z nowym środowiskiem. Dalsza część artykułu ma ułatwić proces przejścia na nowe środowisko.

W trakcie prac nad różnymi arkuszami kalkulacyjnymi pojawia się czasem potrzeba konwersji tekstu na liczbą, bądź wydobycie liczby z tekstu. W pierwszym przypadku sprawa jest prosta ponieważ wystarczy pomnożyć tekst przez 1 i otrzymamy już liczbę. Drugi przypadek jest bardziej skomplikowany.

W Excelu oprócz wartości przechowywanych bezpośrednio w komórkach spotkać się można również z tendencja do przechowywania ważnych informacji w polach komentarza. W przypadku, gdy komórka zawiera wartość kwotową w komentarzach można często spotkać objaśnienia tej kwoty, lub nawet rozbicie jej na części składowe. Bardzo często pojawia się potrzeba przeniesienia informacji zawartej w komentarzu do pola komórki.

W bardzo dużych arkuszach kalkulacyjnych, w których liczba wierszy wyrażona jest w setkach, tysiącach, bardzo często pojawia się potrzeba sprawdzenia, czy w danej kolumnie, wierszu występuje jakiś błąd. Można oczywiście tą czynność wykonać w sposób bardzo pracochłonny ? przeglądając arkusz z danymi. Niestety nawet jeśli zostanie użyte formatowanie warunkowe do zaznaczenia komórek z błędem będzie to proces bardzo pracochłonny i narażony na wystąpienie błędu.

Problem, którego rozwiązanie zostanie dziś pokazane związany jest z hiperłączami. Czasami występuje potrzeba zmiany komórki, w której jest hiperłącze na komórkę w której znajduje się tylko adres z danego hiperłącza w postaci tekstowej. Tak, aby kliknięcie na danej komórce nie powodowało przejścia pod adres wskazywany przez hiperłącze.

Makro przedstawione w dalszej części wiadomości pozwala na wydobycie z tekstu pierwszego adresu e-mail. Jeżeli adres ten nie zostanie znaleziony to makro zwraca wartość pustą. W celu ułatwienia używanie tego makra zostało ono zaimplementowane jako funkcja użytkownika o nazwie ExtractEmailAddress.

W codziennej pracy często tworzone są raporty, w których pojawiają się błędy (np. #N/D!, #DZIEL/0!). Niejednokrotnie błędy te zostawia się specjalnie i nie można ich usunąć. W tym momencie pojawia się problem - funkcje wyliczające zamiast poprawnych wartości pokazują błędy, które wystąpiły wcześniej. Z tym problemem bardzo łatwo można sobie poradzić wykorzystując funkcje tablicowe.

Jednym, z problemów pojawiających się przy pracy z dużą ilością danych jest ograniczona ilość wierszy, które może przechować Excel. W przypadku Excela 2003 ilość wierszy możliwych do wykorzystania wynosi 65536. W przypadku wersji Excel 2007 ilość ta uległa zwiększeniu i wynosi 1048576. Dodatkowo czasami istnieje potrzeba rozdzielenia danych na kilka tabel. I tu pojawia się pytanie jak można użyć funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO.

Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO ma jedną znaczącą wadę - wyszukuje tylko wartości z pierwszej kolumnie. Czasami jednak pojawia się potrzeba zmiany tej kolumny. Zadanie to jest proste, gdy potrzeba pobrać wartości z prawej strony kolumny w której ma miejsce wyszukiwanie. Problem pojawia się w sytuacji gdy dane znajdują się po lewej stronie kolumny, w której następuje wyszukiwanie.

Jednym z problemów, jakie pojawiają się w trakcie korzystania z funkcji wyszukujących (WYSZUKAJ, WYSZUKAJ.PIONOWO, WYSZUKAJ.POZIOMO) jest ich niewrażliwość na rozmiar liter. Napisy "DOM" i "dom" są dla nich takie same. Choć tak nie powinno być.

Jedną z bardziej użytecznych funkcji w Excelu jest WYSZUKAJ.PIONOWO. Dzięki jej zastosowaniu można ułatwić sobie pracę w Excelu. Jej celem jest wyszukanie wartości z pierwszej kolumny i zwrócenie wartości z innej kolumny w tym samym wierszu.

Znalezienie maksymalnej wartości występującej w pewnym zakresie komórek nie stanowi problemu nawet dla początkującego użytkownika pakietu Excel. Problem pojawia się natomiast w sytuacji, gdy  nie interesuje nas sama wartość, a miejsce jej występowania - adres komórki.

Czy nie zdarzyło Ci się w pracy z Excelem stworzyć formuł na kilka linijek? Czy może zrobiłeś coś z nimi, aby były bardziej czytelne? A czy może zastanawiałeś się, ile czasu marnujesz, na szukanie błędu w długiej formule, która jest przedstawiona w sposób nieczytelny. Jeśli chcesz ułatwić sobie pracę z długimi formułami w Excelu to zapraszam do lektury tego artykułu.

Jednym z częściej pojawiających się błędów w trakcie pracy z Excelem jest błąd #N/D!. Spowodowany jest on najczęściej dwoma rzeczami: odwołaniem do komórki w której występuje taki sam błąd, bądź też w sytuacji gdy funkcja wyszukująca nie może znaleźć pasującej wartości. Niejednokrotnie jego wystąpienie nie oznacza błędu, a zamierzoną sytuację. W takich sytuacjach należy zastanowić się jak obsłużyć ten błąd.

Zwraca rentowność bonu skarbowego.

Konwertuje liczbę w postaci dwójkowej na liczbę w postaci szesnastkowej.

Konwertuje liczbę w postaci dwójkowej na liczbę w postaci ósemkowej.

Konwertuje część rzeczywistą i urojoną na liczbę zespoloną.

Konwertuje liczbę z jednego systemu miar na inny.

Konwertuje liczbę w postaci dziesiętnej na postać dwójkową.

Konwertuje liczbę w postaci dziesiętnej na liczbę w postaci szesnastkowej.

Konwertuje liczbę w postaci dziesiętnej na liczbę w postaci ósemkowej.

Sprawdza, czy dwie wartości są równe.

Konwertuje liczbę w postaci dwójkowej na liczbę w postaci dziesiętnej.

Zwraca wartość funkcji Bessela Yn(x).

Zwraca wartość zmodyfikowanej funkcji Bessela Kn(x).

Oblicza amortyzację środka trwałego w danym okresie lub jego części metodą degresywną.

Zwraca wartość wewnętrznej stopy zwrotu dla serii rozłożonych w czasie przepływów gotówkowych, niekoniecznie okresowych.

Zwraca wartość bieżącą netto dla serii rozłożonych w czasie przepływów gotówkowych, niekoniecznie okresowych.

Zwraca rentowność papieru wartościowego z oprocentowaniem okresowym.

Zwraca roczną rentowność zdyskontowanego papieru wartościowego, na przykład bonu skarbowego.

Zwraca roczną rentowność papieru wartościowego oprocentowanego przy wykupie.

Zwraca wartość zmodyfikowanej funkcji Bessela In(x).

Zwraca wartość funkcji Bessela Jn(x).

Zwraca wartość funkcji błędu.

Zwraca wartość komplementarnej funkcji błędu.

Sprawdza, czy liczba jest większa niż wartość progowa.

Zwraca wartość logarytmu dziesiętnego liczby zespolonej.

Zwraca wartość logarytmu liczby zespolonej przy podstawie 2.

Zwraca wartość liczby zespolonej podniesionej do potęgi całkowitej.

Zwraca wartość iloczynu liczb zespolonych.

Zwraca wartość części rzeczywistej liczby zespolonej.

Zwraca wartość sinusa liczby zespolonej.

Zwraca wartość pierwiastka kwadratowego z liczby zespolonej.

Zwraca wartość różnicy dwóch liczb zespolonych.